Social media

Soms post ik wel s dingen op Social Media en krijg ik wel s reacties.
Soms post iemand anders iets en dan plaats ik wel s reacties.
En als ik dan al mijn interacties in de smiezen houdt en dan vooral ook mijn eigen (re)acties blijf monitoren, dan zitten er talloze leermomentjes verstopt in vrijwel iedere interactie met mijn medemens. 

Soms krijg ik dingen terug van mensen en moet ik even afstand nemen om te kijken wat er zich precies aan t afspelen is..

Soms lees ik dan mijn dingetjes terug en denk ik :’Oh ja das niet handig gezegd’. En soms weet ik : ‘Dit moet ik niet bij mezelf zoeken want dit is van die ander, daar hoef ik niks mee..’.. Vervolgens stap ik er overheen en kachel ik vrolijk verder.

Vroeger kon ik eindeloos twijfelen in dat soort situaties.. 
Het gevaar daarvan is dat je jezelf oeverloos gaat zitten willen aanpassen. 
En da’s niet leuk want dan kom je in die onzichtbare gevangenis terecht, waarin je ongezond veel rekening houdt met wat de ander van jou vindt en denkt.. 
Als we niet oppassen kweken we met zulks een modus operandus een hoop onzekerheid. Daarnaast verliezen we daarbij een brok authenticiteit. En dat is doodzonde.. 

En dat alles voor een stukje goedkeuring.. 

Da’s een lastig programma. 

En de pest is… je kunt nooit iedereen tevreden houden, want geloof me.. Iéderéén kijkt door z’n eigen gekleurde bril. 
En die bril is gekleurd met de kleuren van het verleden. Met de programma’s die we hebben overgenomen van ouders, voorouders en andere mensen uit de maatschappij. Plus alle overlevingsmechanismes die we hebben geborduurd om recht te kunnen blijven staan in ons bestaan.
Tel daarbij alle kleine en grote trauma’s op. En alle verdere levenservaringen die vormend zijn geweest en ruimte hebben opgevuld in de zin van: verdriet, irritaties, boosheid, frustratie, woede, haat, afgunst, wrok en alle andere denkbare pijn die een mens in zijn of haar rugzakje (en spiermassa/bindweefsel/chakra’s/aura/psyche) kan verzamelen. 

Dat programma is gelukkig wel af te leren.. 

Iedere keer je eigen (re)acties checken is even een werkje om eigen te maken. Maar is wellicht wel een stap naar een ander programma. Misschien wel een stap naar een andere wereld. 

Regelmatig je eigen doen en laten checken is een goed idee. Dan verval je niet steeds in de valkuil van projectie. 

Gandhi zei:’ An eye for an eye makes the whole world blind..’
En dat klopt. Echter is het niet: zo gezegd zo gedaan. Het vraagt om innerlijk werk, om retrospectie, zelf inzicht. 

En daar hebben we niet altijd zin in met zn allen. Projectie is namelijk zoveel makkelijker!

Maar als we het wél kunnen opbrengen komen we steeds een stapje verder en hoeven we niet te bedelen dat dingen anders zijn dan dat ze zijn. 
Dan veranderen we de boel van binnen waardoor onze eigen bril een andere kleur krijgt, wat er voor zorgt, dat waar we naar kijken, een andere betekenis, een mooiere kleur krijgt. Niet omdat het ding waar we naar kijken veranderd.. maar omdat wij zelf veranderen.

Perceptie bepaald alles. 
Geen content zonder context. 

Dus bij deze een gebruiksaanwijzing voor mijn tijdlijn…

Absorb what is useful. 
Discard what is not. 
Add what is uniquely your own. – Bruce Lee 

Als jouw perceptie jou een vervelend gevoel geeft…
Verander daar dan iets aan. Anders geef je datgene wat jou een vervelend gevoel geeft heel veel power. En die kracht kun je zelf heel goed (lees: véél beter) gebruiken. 

Ik spreek uit ervaring en corrigeer mijn eigen perceptie dagelijks. En ik spreek van geluk en dankbaarheid dat ik dagelijks hele bijzondere mensen mag ontmoeten die mij scherp houden zodat ik kan bijsturen. En het is fijn als ik zo nu en dan hetzelfde mag doen voor een ander. 

Vooral in de bochten van je leven moet je veel bijsturen. Op de lange rechte stukken kun je vaart maken en meters maken. Maar in de bochten moet je terugschakelen en bijsturen anders vlieg je uit de bocht. 

Dat is mijn metafoor voor retrospectie..

Ook in iedere interactie zitten bochten. En als je te hard gaat vlieg je de bocht uit en is een fijne connectie maken onmogelijk. Dan vlieg je van het gezamenlijke parcours af en doe je niet meer samen een traject. Kom je nooit samen aan de finish.

Oh…

PS: Alles wat ik schrijf, probeer ik dagelijks beter onder de knie te krijgen. Ik schrijf dus vooral voor mezelf, want schrijven houdt me in evenwicht.

En weet je… 

Ik vlieg dagelijks gigantisch uit de bocht. Maar ik stap iedere keer weer de baan op. Hoeveel deuken ik ook oploop. Ik blijf opstaan. Again and again and again and again… until I get it Right. En alles wat ik niet voor elkaar krijg doe ik in een volgend leven. Dus ik blijf groeien. Tot het einde der tijden. 

Mooi dramatisch slot dit zeg… 
ik overtref mezelf weer 😜
Einde. Doei

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.